مشترك اين موارد محسوب شود و طبيعتاً بايد استعمال و كاربرد زبان دانان و فصحا در نظر گرفته شود . امروزه ادبا زيبايى و ظرافتهاى كلمات را از سخنان صاحبان فصاحت و بلاغت بيش از مراجعه به كتابهاى لغت و فرهنگها كشف مىكنند ، زيرا آنچه در فرهنگ لغت‌ها آمده است چيزى جز ثبت خشك و بىروح موارد استعمال يا استنباط معنا مشتركى نيست كه مؤلّفان كتب به ذكر آن پرداخته‌اند و از همين رو شخص خود نسبت به اين موارد استعمال و استنباط خود او از اين مفهوم جامع ميان آنها دريافت بهترى دارد تا دنباله روى از كتابهاى لغت . فرد با دقّت نظر فراوان نسبت به موارد استعمال ، ذهنى لطيف و پويا پيدا مىكند كه او را قادر مىسازد به شكل دقيق و ظريف ميان دو كلمه مترادف فرق بگذارد اگرچه گاهى نمىتواند آنچه را مشخصاً و با دقّت درك كرده بيان نمايد . اگر مقايسه موارد استعمال كلمات نسبت به يكديگر بهترين راه شناخت معناى حقيقى يك لفظ است بنابراين بهترين راه و شيوهء مقايسه و تطبيق همان مقايسه موارد استعمال كلمه در خود قرآن است زيرا بدون ترديد قرآن اوج بلاغت زبان عربى است كه بليغ‌ترين فصحاى عرب نيز نمىتوانند با آن به رقابت برخيزند . از همين رو براى كسى كه خواهان تدبّر در قرآن مىباشد شايسته است پيرامون مفهوم مشخّص كلمه در آيات قرآن جستجو كند تا با قياس برخى موارد استعمال كلمات نسبت به